ENCOD BULLETIN 30

Politiek is in feite een gedachtenspel dat gespeeld wordt door mensen die beweren oplossingen te hebben voor maatschappelijke problemen. Als het eerlijk wordt gespeeld, zou het de mensen die geen tijd hebben om zich in de details van deze problemen te verdiepen in staat moeten stellen om een geïnformeerde keuze te maken op het moment dat ze hun steun moeten uitspreken voor een van de voorgestelde oplossingen.

Het spel van gedachten over het toekomstig drugsbeleid kan alleen worden gewonnen door diegenen die een eind willen maken aan het verbod. Het is een kwestie van tijd voor de informatie over het gigantische fiasco van het huidig drugsbeleid doordringt tot de publieke opinie. Op den duur zal het collectieve inzicht toenemen dat een alternatieve aanpak die is gebaseerd op het accepteren van druggebruik door volwassenen volledig nieuwe mogelijkheden biedt om de juiste dingen te doen. Niet alleen voor druggebruikers en hun omgeving, maar ook in een reeks van andere thema’s zoals duurzame ontwikkeling, sociale cohesie, gezonde economie, de bestrijding van corruptie, de kloof met de burger etc. De geschiedenis leert dat dit collectieve inzicht moeiteloos en snel door kan breken, door middel van een nieuwe stroom van gedachten die alleen kan worden veroorzaakt door een keten van gebeurtenissen, nooit door een enkele.

Onze missie is de kloof te overbruggen tussen de wereld van de burgers en die van de politici. In de eerste moeten concrete problemen worden aangepakt maar kunnen geen beslissingen worden genomen om ze daadwerkelijk op te lossen. In de tweede worden de problemen besproken met enige afstand, onder invloed van groepen die bepaalde belangen vertegenwoordigen. De totale afwezigheid van een serieus debat over drugs in de politieke arena, ondanks het feit dat het drugsprobleem in principe iedere burger aangaat, toont aan dat de belangen achter het instandhouden van de status quo ruimschoots oververtegenwoordigd zijn in deze arena.

Tussen de twee uiteinden van de kloof moet een stroom van gedachten op gang worden gebracht die het verschil kunnen maken. Aan de ene kant staan de mensen, de dagelijkse realiteit en het gezond verstand. De plek waar praktische oplossingen worden uitgevonden om een kleine marge van tolerantie te scheppen binnen het kader van de huidige wetgeving, zoals de Cannabis Social Clubs.

Aan de andere kant vinden we het politieke en burocratische apparaat, de nationale parlementen, de vergaderingen van de Verenigde Naties en de Europese Unie, waar verborgen krachten werkzaam zijn om ervoor te zorgen dat drugs illegaal blijven. Op die manier kan de repressieve drugbestrijding door de overheid ongehinderd doorgaan, ook al stapelen de bewijzen dat deze niet werkt zich steeds meer op. De zeldzame keren dat politici openlijk een standpunt innemen over het drugsbeleid tonen aan dat de meesten onder hen niet eens nagedacht hebben over het feit dat "het drugsprobleem" wel eens het gevolg zou kunnen zijn van het gevoerde beleid. Niettemin plegen zij op het moment waarop zij geconfronteerd worden met de werkelijkheid, zoals in het geval van locale politici, hun mening te herzien.

Om de kloof te overbruggen hebben we sterke materialen en een grote dosis besluitvaardigheid nodig. Mensen moeten heen en weer kunnen gaan, zonder het risico te lopen om onderweg te verdrinken. Ze moeten zich aan beide zijden welkom voelen, en geen reden hebben om ofwel het totale politieke establishment te bekritiseren vanuit een gemarginaliseerde positie, ofwel deel uit te gaan maken van de officiële instanties en degenen aan de andere kant te "vertegenwoordigen" zonder eigenlijk enig idee te hebben van wat daar aan de gang is.

De volgende zet in het gedachtenspel is de VN Vergadering in Wenen in 2008. Deze vergadering is bedoeld om de tien-jarenstrategie te evalueren die tijdens de UNGASS over Drugs in 1998 werd afgesproken, om "het aanbod van en de vraag naar illegale drugs te elimineren dan wel aanzienlijk te verminderen”. In de officiële voorbereiding van deze vergadering hebben de westerse regeringen en de internationale instanties tot nu toe op bijna pathetische wijze alles op alles gezet om te voorkomen dat wijzigingen in de huidige strategie voorkomen zouden worden.

Kortom: Wenen 2008 is de perfecte gelegenheid voor die burgers die actief willen bijdragen tot het beëindigen van de wereldwijde oorlog tegen drugs om hun krachten te verenigen en de wereld te laten zien dat veel meer te vrezen valt van het verbod op drugs dan van een tolerant alternatief. In de komende maanden zullen we een beroep doen op duizenden activisten om in maart 2008 naar Wenen te reizen, om daar de roep om verandering op vreedzame doch krachtige wijze te laten horen.

Als we samenwerken als vertegenwoordigers van burgers die in hun professionele en persoonlijke leven, benadeeld worden door het verbod op drugs, kunnen we onze ervaringen met het bouwen van bruggen delen, en zal het eindresultaat sterker zijn.

In afwachting van het dialoogproces in de Europese Unie heeft ENCOD aan andere Europese NGO-netwerken rond drugs, die vooral werkzaam zijn in de gezondheidssector, een voorstel gedaan. Ons voorstel is samen te werken aan een uitweg voor het huidige dilemma dat is geschapen door de weigering van bepaalde regeringen in de EU om deze dialoog op te starten. Het wezenlijke verschil tussen ENCOD en de andere netwerken is dat wij een horizontale aanpak voorstaan (de kennis over drugs ligt juist bij hen die er dagelijks mee worden geconfronteerd) terwijl de andere netwerken voorstander lijken te zijn van het begrenzen van de dialoog tot de "professionals".

Het dialoogproces in de EU, de Wenen 2008 Campagne en de Cannabis Social Clubs zullen de belangrijkste onderwerpen zijn van de komende Algemene Vergadering van ENCOD, die van 22 tot 24 juni zal plaatsvinden, in Antwerpen, België. Deze vergadering is openlijk toegankelijk voor iedereen, doch registratie vooraf is aanbevolen.

Door Joep Oomen - www.encod.org