ENCOD BULLETIN 42

We staan tegenover een kwaadaardig beleid vermomd met een masker van minzame bedoelingen. Volksgezondheid en veiligheid worden naar voor geschoven als argument voor het volhouden van een beleid dat net de schade vergroot op deze twee domeinen. Echte schadebeperking is onverzoenbaar met het verbod.

De Nederlandse minister van Volksgezondheid Ab Klink beseft dit maar al te goed. Zijn voorstel om 168 soorten psychoactieve paddestoelen te verbieden in Nederland werd op 29 mei weer uitgesteld nadat verschillende Nederlandse parlementsleden, aangemoedigd door activisten, enkele kritische vragen stelden aan de minister die hij de volgende weken eerst zal moeten beantwoorden. Alle adviesraden (inclusief de International Narcotics Control Board, INCB, vreemd genoeg) adviseerden de minister af te zien van een verbod omdat dit hoogstwaarschijnlijk zal leiden tot een verhoogd risico voor de volksgezondheid en een toename van het aantal incidenten.

Je eigen cannabis kweken als een manier om de negatieve impact op gezondheid en veiligheid te verminderen werd 3 jaar geleden door het Belgische parlement aanvaard. Er werd wetgeving ingevoerd die ieder volwassen burger toeliet een cannabisplant te kweken voor persoonlijk gebruik als er geen verzwarende omstandigheden bij kwamen. Sommige Belgische gezagsdragers weigerden zich echter neer te leggen bij deze wetgeving. Toen de bestuursleden van Trekt Uw Plant, een wettelijke vereniging van cannabiskwekers en –gebruikers openlijk hun persoonlijk zaad planten op de Worldwide Marihuana March op 3 mei in Antwerpen, werden zij gearresteerd en beschuldigd van “het kweken van cannabis in de mogelijke aanwezigheid van minderjarigen” . Twee dagen later, toen zij de actie herhaalden op een openbare plaats zonder de aanwezigheid van minderjarigen, trad de politie opnieuw op tegen wat werd omschreven als “de privatisering van het openbaar domein”. Een woordvoerder van de Antwerpse politie verklaarde aan de pers: “dat cannabiskweek wordt getolereerd, wil niet zeggen dat we ook gaan toestaan dat mensen het effectief doen.”

Zelfs Directeur Antonio Maria Costa van UNODC heeft inmiddels schadebeperking aanvaard, zoals bleek op de jaarlijkse Schadebeperkings Conferentie (IHRC) die doorging van 10 tot 14 mei in Barcelona. Schadebeperking is een concept waar iedereen het over eens is, zo lang bepaalde onvermijdbare logische gevolgtrekkingen uit dit beleidsmiddel straal genegeerd worden. In een manifest voor een echt beleid voor schadebeperking probeerden enkele Spaanse organisaties van druggebruikers en ENCOD deze zaak op de agenda van de conferentie te zetten.

Als duidelijk wordt dat schade niet alleen veroorzaakt wordt door drugs, maar ook door het feit dat drugs illegaal zijn, wordt het moeilijker om tot een algemeen aanvaarde consensus te komen. Als er voorstellen gedaan worden om de schade veroorzaakt door het drugbeleid in te perken, buiten de invloedsfeer van de openbare en private gezondheidszorgindustrie, steekt nervositeit en genante verlegenheid de kop op. Plotseling beseffen sommige mensen dat schadebeperking een verzetsdaad is die hun carrière in het huidige systeem in gevaar brengt.

Deze realiteit betrekken bij het drugdebat is de enige manier om werkelijk vooruitgang te boeken. De ervaring van ENCOD bij de tweede zitting van Burgerforum voor Drugbeleid op 20 en 21 mei leert dat er soms een echte discussie gevoerd kan worden met overheden en zelfs afgevaardigden van prohibitionistische organisaties. In dit forum worden we ondertussen wellicht aanvaard als een noodzakelijk ongemak, als mensen wiens meest radicale voorstellen niet gebruikt kunnen worden, zonder een inbreuk te plegen op het algemene verbodskader, maar niettemin mensen die bijdragen leveren voor zaken die belangrijk zijn.

Op het niveau van de VN, speelt ENCOD afgevaardigde Fredrick Polak een gelijkaardige rol, door zijn vraag aan Directeur Costa van het UNODC een derde keer te stellen op de IHRC: ’hoe verklaart u het relatief beperkte cannabisgebruik in Nederland waar volwassenen dit middel legaal kunnen kopen?’ Zoals we eerder al vermelden, heeft Costa inmiddels Nederland bezocht op zoek naar een antwoord op deze vraag. Kort na de conferentie in Barcelona publiceerde hij een tekst op zijn website met titel: “Amsterdam, stad der tolerantie verstrengt de regels” . Na een paar dagen verdween deze tekst terug van de site, blijkbaar nadat de Nederlandse regering weigerde de tekst te onderschrijven. Costa’s tekst is niets meer dan de tot in den treure, herhaalde prohibitionistische mantra’s, zonder enig wetenschappelijk bewijs.

De [Algemene Vergadering van ENCOD in Vitoria>article971], georganiseerd in samenwerking met de regionale regering van Baskenland, komt net op tijd om te volgende stap te zetten in de ontwikkeling van ENCOD als een actief netwerk om het zaad van de twijfel te zaaien in het algemene gedachtengoed van de bevolking zodat ook het grote publiek gaat beseffen dat het verbod wel eens niet de beste oplossing blijkt te zijn voor de drugproblematiek.

Het is mogelijk de drugprohibitie in vraag te stellen met beperkte middelen, met vastbeslotenheid en een groeiende expertise in het formuleren en verspreiden van de boodschap. Het gebruik van planten die ons bewustzijn wijzigen is altijd een essentieel onderdeel geweest van samenlevingen over heel de wereld. Het is iets dat niet verboden kan worden door mensen in zwarte uniformen of dat gemonopoliseerd kan worden door mensen in witte uniformen. Met het versterken van het idee dat mensen wel degelijk kunnen omgaan met de productie, verdeling en consumptie van middelen op een verantwoorde manier, zal er een collectieve gedachtenstroom op gang komen die de huidige situatie aanzienlijk zal verbeteren.

In Marokko kwam een burgerplatform dat oproept tot de legalisatie van cannabis tot stand, bestaand uit universiteitsprofessoren en mensenrechtenactivisten,. Zij hebben voldoende bewijzen verzameld die ondersteunen dat industriële hennepkweek en cannabiskweek voor medicinale doeleinden een duurzaam alternatief is om de arme gebieden in het Rifgebergte te ontwikkelen. De huidige beleidskeuze, het uitroeien van hennep, gemaakt onder druk van de EU, zorgt alleen maar voor een toegenomen armoede en hogere winsten voor criminele organisaties.

In Peru verzamelde Elsa Malpartida, parlementslid en gewezen leider van cocaverbouwers, bewijzen van een groot aantal mensenrechtenschendingen, begaan tijdens uitroeiingscampagnes van cocabladeren tijdens de afgelopen 8 jaar. Ze sprak zich uit tegen dit Peruviaanse regeringsbeleid voor de Interamerikaanse Mensenrechtencommissie. Voor de eerste keer in 30 jaar tijd, heeft deze commissie deze klachten nu aanvaard en zullen ze onderzocht worden.

Ook in Europa zouden we op een zelfde manier het verbodsbeleid kunnen ontmaskeren als een beleid van “misdadige verwaarlozing” dat op 2 belangrijke vlakken schade toebrengt aan de maatschappij:

De controle van de drugmarkt door criminele syndicaten met alles wat daarmee samenhangt, inclusief geweld tussen rivaliserende bendes, corruptie bij ambtenaren, verspilling van grote delen van het budget en inspanningen van douanediensten, bank- en valutaproblemen door witwaspraktijken, etc.

De onmogelijkheid van een gedegen kwaliteitscontrole, wat leidt tot de minderwaardige kwaliteit van eindproducten, die dikwijls worden aangelengd met veel gevaarlijkere producten, met vele ernstige gezondheidsproblemen tot gevolg.

Door Joep Oomen (met de hulp van Peter Webster)