ENCOD BULLETIN 45

Wie de middelen heeft, kan langzaam aan genieten van de vruchten van de laatste oogst. Maar laat ons niet vergeten dat anderen zelfs het recht ontzegd wordt om gebruik te maken tot wat voor hen een noodzakelijke bron van welzijn is. De criminalisering van planten waarvan de therapeutische waarde algemeen aanvaard wordt, veroorzaakt extreme tegenstellingen tussen wetten, hun interpretatie, de realiteit en het recht op gezondheid. Dit probleem is wijdverspreid over heel Europa, waar burgers blijkbaar geen gebruik mogen maken van een plant voor hun persoonlijk welzijn als de plant in kwestie illegaal (‘gecontroleerd’) wordt verklaard door internationale conventies. In tegendeel, de burger riskeert dat men hem bestempeld als crimineel.

Terwijl in Sri-Lanka het Ministerie van Inheemse Gezondheidszorg voorbereidingen treft om 4000 kg medicinale cannabis te kweken, keurt de EU speciale fondsen goed voor het intensief verbouwen van tabak. Eens op de markt zal de industrieel verwerkte tabak miljoenen slachtoffers eisen, maar natuurlijk blijven de gezonde winsten voor bedrijven en regeringen wel gegarandeerd.

Ondanks het repressieve en onwetenschappelijke drugbeleid van de huidige Italiaanse regering worden er in veel Italiaanse steden toch nog oogstfeesten georganiseerd. De betreurenswaardige onwetendheid van de regering wordt prima samengevat in de verklaring van Giovanardieen adjunct-secretaris van de president met een bijzonder mandaat voor drugbeleid. Hij bevestigde onlangs dat “alle drugs hetzelfde zijn”, en dat “zelfs eenmalig gebruik de hersens van de gebruiker volledig kunnen vernietigen” (bekijk hier het filmpje). De oogstfeesten proberen de mogelijkheid levend te houden die de afgelopen jaren haalbaar leek en op te eisen wat een basisrecht zou moeten zijn voor elke burger: een plant kweken die onderdeel uitmaakt van het botanisch erfgoed van deze planeet voor zijn of haar persoonlijk gebruik. In sommige steden wordt naar jarenlange traditie een deel van de oogst afgestaan aan patiënten.

Een schoolvoorbeeld van de tegenstrijdigheid in Italië is wel het geval van Fabrizio Pellegrini, lid van de Italiaanse vereniging P.I.C. (Pazienti Impazienti Cannabis) Fabrizio is concertpianist en schilder maar lijdt aan reumatische arthritis. Hij heeft een doktersvoorschrift voor medicinale cannabis van het Nederlandse Ministerie voor Gezondheidszorg (Bedrocan). Hij importeerde zijn medicijn op eigen kosten via de Stadsgezondheidsdienst en kon een paar maanden in alle veiligheid zijn medicijn gebruiken.

Door de hoge kosten van het medicijn en de wisselvallige therapeutische continuïteit van deze ‘institutionele’ cannabis, probeerde hij elke lente ook zelf een paar planten te kweken op zijn balkon, nauwelijks genoeg voor zijn eigen medische behoefte. Nog nooit zag hij zijn planten helemaal doorbloeien, want elk jaar kreeg hij de politie over de vloer, werden zijn planten in beslag genomen en kwam er een nieuwe criminele aanklacht. Zo onderging hij al twaalf processen voor het kweken en zat hij al 4 maanden in de gevangenis in voorhechtenis uit voorzorg. En dat allemaal omdat hij weigerde cannabis te kopen op de zwarte markt (dat is geen misdrijf, je moet maar leven met het feit dat je de maffia financiert en dat je je gezondheid op het spel zet in plaats van je ziekte te behandelen), en niet rijk genoeg was om Bedrocan te kopen.

Nadat zijn privéleven en zijn carrière methodisch werden vernietigd, riskeert Fabrizio vandaag veroordeeld te worden tot meerdere jaren gevangenisstraf. Afgaand op de op vandaag gebruikte regels wordt hij niet beschouwd als een zieke burger met rechten, maar eerder als een gevaarlijke recidivist voor wie zeker een zero-tolerance aanpak aangewezen is. Hij kweekte cannabis en als hij zou ontsnappen aan een gevangenisstraf door zijn medische behoeften, zou hij de misdaad opnieuw kunnen begaan om zijn pijnen te bestrijden. Dat heeft hij al meer gedaan en daarvoor werd hij al veroordeeld tot effectieve gevangenisstraffen bij twee andere strafzaken.

Ook in andere Europese landen zien we de gapende kloof tussen de eerste klasse burgers en de anderen als het om de garantie op een goede gezondheid gaat. Alleen wie veel economische middelen heeft en de goedkeuring van een arts heeft, kan legaal medische cannabis verkrijgen. De overgrote meerderheid van de zieken wordt de illegaliteit in gejaagd als zij hun genezing en pijnstilling willen halen uit de eigenschappen van een plant.

Het recht op gezondheid - erkend als ‘fundamenteel’ door de verschillende nationale grondwetten, door verschillende internationale burgerrechtenverdragen, zoals het Internationale Convenant voor Economische, Sociale en Culturele Rechten van de V.N. (art.12) maar vooral de Beginselverklaring van de Wereld GezondheidsOrganisatie – lijkt onbestaand in een groot stuk van Europa, als het middel dat je gebruikt om je eigen gezondheid te onderhouden en te verbeteren op de lijst staat van ‘illegale’ planten.

Het zelfde geldt ook voor de cocaplant waarvan de lange en vaststaande geschiedenis voor medicinaal en cultureel gebruik zelfs erkend werd door de VN zelf in de Conventie tegen de Illegale Drughandel van 1988, toen het recht van Peru en Bolivië om een beperkte hoeveelheid te kweken voor de binnenlandse markt officieel werd bevestigd. Ook de mogelijkheid om ‘mate’ en andere middelen te gebruiken bij de behandeling van cocaïneverslaving verdient aandacht, vermits het de drang naar de drug blijkbaar vermindert.

Wij hopen dat het Agentschap voor Fundamentele Rechten (FRA)), die de mensenrechtensituatie in heel Europa bewaakt, de suggesties van de Commissie voor Burgerrechten, Justitie en Binnenlandse Zaken van het Europees Parlement (Catania report, punt 33)uitvoert en dat ze zo snel mogelijk werk maakt van een onderzoek naar de gevolgen van het drugbeleid voor de mensenrechten We zullen blijven aandringen op de uitvoering van dit onderzoek.

In samenwerking met de Baskische regering organiseert ENCOD een onderzoek naar de betrokkenheid van druggebruikerverenigingen bij het vastleggen van het drugbeleid in Europa. Dit onderzoek bevat een vragenlijst voor gebruikersorganisaties waarvan de resultaten besproken worden op een rondetafelgesprek in Vitoria in Baskenland, Spanje van 21 tot 23 november. Samen met andere organisaties bereiden we ook het Cannabis Tribunaal voor in Den Haag op 1 en 2 december.

Voor Fabrizio worden de nodige steunacties voorbereid, waaronder een solidariteitsactie met online verkoop van zijn schilderijen, om de nodige fondsen te verzamelen voor het begin van een campagne. De volgende rechtszitting is voorzien een paar dagen na 10 december, de internationale dag voor mensenrechten, waar hij aanwezig zal zijn bij de viering van zijn opname op de metalen mallen waaruit het monument “All potential targets" terug te vinden op een groot plein in Rome.

Om dit bulletin niet te moeten afsluiten met een wrange nasmaak, is er ook nog goed nieuws te melden uit Italië waar er op juridisch gebied toch twee sprankeltjes hoop het vermelden waard zijn. Ten eerste gaat het Perugiaans hof de zaak van Aldo Bianzino] heropenen Aldo stierf in de gevangenis in onrustwekkende omstandigheden, een dag nadat hij gearresteerd was voor het kweken van cannabis. Het andere sprankeltje kan leiden tot het herbekijken van de straf die in april 2008 werd uitgesproken door het Hof van Cassatie waarbij gewoon werd ontkent dat persoonlijk bezit en enkel kweken voor eigen gebruik eigenlijk gelijkgesteld kunnen worden. Onlangs sprak een rechter de leden van een gemeenschap geïnspireerd door de Amerikaans indianencultuur vrij van het kweken van 79 cannabis planten. Dit zou wel eens nieuwe mogelijkheden kunnen bieden om het debat rond het Cannabis Social Clubmodel te heropenen op nationaal niveau.

Ook in Nederland werd er opmerkelijk gevonnist, toen het Hooggerechtshof Hooggerechtshof een Nederlands burger met MS vrijsprak van het kweken van cannabis. Hier ging de patiënt wel maar in beroep tegen een boete van 250€…

Door: Alessandra Viazzi