ENCOD BULLETIN 53

Sluipt er eindelijk een soort van realisme in het officiële debat rond het drugbeleid? Vorige maand wezen we op de breeddenkende verklaringen van Amerikaanse federale en staatsoverheden over schadebeperking en het medisch gebruik van marihuana. In het Wereld Drug Rapport dat 24 juni werd vrijgegeven, erkent zelfs het VN Bureau voor Drugs en Criminaliteit (UNODC) openlijk dat de decriminalisatie van drugbezit in Portugal “blijkbaar heeft geleid tot een vermindering van drugsgerelateerde problemen”.

We mogen ons wel niet te makkelijk laten misleiden door dit soort verklaringen. Mogelijks zijn dit gewoon tactische onderdelen van een overlevingsstrategie van ambtenaren die zich vastklampen aan hun job voor het geval er zich een onverwachte wijziging van de beleidskoers voordoet. We hebben dezelfde ongemeende dubbelzinnigheden maar al te vaak gehoord van de vertegenwoordigers van de Europese Commissie.

In maart 2009 publiceerde de Commissie immers een evaluatierapport waarin ze besluit dat het wereldwijde drugbeleid de laatste 10 een maat voor niets was. Drie maanden later komt ze dan op de proppen met de "Europese Actie rond Drugs", opgebouwd langs dezelfde manipulerende en bedrieglijke gedachtekronkels typisch voor de officiële drugbeleidsfilosofie.

Het is onwaarschijnlijk dat politici en ambtenaren ooit in staat zullen zijn om het drugverbodsvraagstuk op te lossen. Ze zijn immers te veel betrokken partij in de machtsstructuren die afhankelijk zijn van het verbod voor hun voortbestaan. Vooral in de westerse beschaving is de politieke elite en iedereen die afhangt van deze elite vooral geïnteresseerd in het behoud van de bestaande maatschappelijke rangorde. Hoogstens zullen ze enkele oppervlakkige wijzigingen toestaan om de illusie van vooruitgang te wekken.

De drugwetten in vraag stellen, is dikwijls een bedreiging voor de verankerde belangen van het justitieapparaat. Dankzij deze wetten zijn politie, advocaten, rechters en het gevangeniswezen verzekerd van een vast clientèle. Er zullen altijd voldoende, jonge, ontgoochelde en/of gemarginaliseerde mensen zijn die hun rol opnemen als brug tussen consumenten en producenten. Ook zullen de ontwikkelde landen met de bestaande wetten hun militaire aanwezigheid in producerende blijven rechtvaardigen, terwijl ze ter plaatse dan elk echt belang uit verborgen agenda’s kunnen behartigen.

Daarom zijn er dus acties van gewone burgers nodig. Zo lang de discussie gevoerd wordt in de ivoren torens van de instellingen, zal er geen vooruitgang worden geboekt. We moeten een beweging uitbouwen die voortdurend een simpele en duidelijke boodschap brengt aan het grote publiek: het drugverbod heeft niks te maken met volksgezondheid of veiligheid, het is gewoon één van de meest perverse uitvindingen in de geschiedenis van de mensheid. De vraag is niet of er een einde moet komen aan het drugverbod, de vraag is hoe en wanneer er een einde aan kan worden gesteld.

Op de Algemene Vergadering van ENCOD van 19 tot 21 juni werd er gezocht naar minstens een begin van antwoord op deze vragen. We kwamen tot het besluit om onze aanwezigheid op internet en op de straat op te drijven, mensen aan te spreken, brievencampagnes op te zetten, en naar buiten te komen met publicaties en flyers die onze basisboodschap over het drugbeleid zo wijd mogelijk verspreiden.

We zijn ook van plan leden van het Europese Parlement en nationale volksvertegenwoordigers attent te maken op de hoofddoelstellingen van een verandering in het drugbeleid die uiteindelijk de hele maatschappij ten goede komen. Deze doelstellingen stonden beschreven in het Catania Rapport van december 2004 en in de hoofdconclusies van het evaluatierapport van maart 2009 (het Reuter Rapport). We zullen bij hen aandringen op een wijziging van het voorliggende Europese Actieplan rond Drugs, want dit plan negeert volledig de aanbevelingen die vermeld staan in deze rapporten.

Volgend jaar, tijdens de jaarlijkse vergadering van de Commissie Verdovende Middelen in Wenen zal ENCOD opnieuw op de voorgrond treden om het recht op te eisen om elke plant uit de natuur te kweken die positief kan gebruikt worden. Een van deze planten, het cocablad zal het symbool worden van de wereldwijd karakter van deze eis, en het feit dat de oerrealiteit achter het drugverbod niets anders is dan flagrant racisme wortelend in de angst van de blanke middenklasse voor het controleverlies over de westerse hiërarchische structuur. De uitwerking van de overeenkomst om cocaproducten te commercialiseren zal ondertussen verdergezet worden in een aparte werkgroep.

ENCOD zal zich ook intensiever bezighouden met de coördinatie tussen de verschillende groepen in Europa die de Million Marihuana Marsen (1 en 9 mei 2010) organiseren. Deze marsen zullen gecombineerd worden met extra promotie voor de Cannabis Social Clubs, het enige alternatief dat de illegale cannabismarkt kan vervangen in de huidige omstandigheden in de landen waar het louter bezit van cannabis voor persoonlijk gebruik niet strafbaar is. Dat is nu al het geval in de meeste Europese landen.

Dit alles kan alleen maar gerealiseerd worden met de actieve deelname van zoveel mogelijk ENCOD-leden. Om deze deelname te vergemakkelijken is er een nieuwe werkstructuur goedgekeurd waarmee we overlappende en tegenstrijdige acties proberen te vermijden.

Onder leiding van de nieuwe stuurgroep, bestaande uit Marisa Felicissimo, Jorge Roque, Antonio Escobar and Fredrick Polak, worden verschillende werkgroepen gestart die zich zullen toespitsen op ENCOD’s belangrijkste actiefronten: Actie, Informatie (met Internet als subfront), Lobby en Organisatie. Voor elke werkgroep, maken we een mailing-list om de communicatie tussen de meewerkende leden te vergemakkelijken.

Ten tweede vraagt de stuurgroep de ENCOD-leden om ENCOD-afvaardigingen samen te stellen per land (of taalgebied) waarin de meest actieve leden van de betreffende regio vertegenwoordigd zijn. Deze vertegenwoordigers kunnen werken aan eigen activiteiten, en zelfs gedecentraliseerd fondsen verzamelen, zoals bvb. het opzetten van een plaatselijk tweede categorie lidmaatschap (voor 10 euro).

De komende zomermaanden zullen gebruikt worden om deze nieuwe structuur op te zetten, die hopelijk van start kan gaan vanaf september. Door de werkgroepen (die mensen zullen samenbrengen rond een bepaalde interesse) en de afvaardigingen (die mensen samenbrengen per taal of land) zou het makkelijker moeten zijn om de informatiestroom tussen de ENCOD-coördinatie en de leden te beheersen.

Hopelijk zal dit ook leiden tot een meer actieve betrokkenheid van al diegenen die op een positieve manier willen en kunnen bijdragen aan het einde van het drugverbod.

Door Joep Oomen (met de hulp van Peter Webster)

Lees hier het volledige verslag van de Algemene Vergadering in Barcelona