ENCOD BULLETIN 66

De verdediging tegen het drugverbod loopt noodgedwongen langs één van twee mogelijke stellingen: een legaal aanbod enkel voor therapeutisch gebruik of een legaal aanbod voor alle vormen van gebruik, inclusief recreatief gebruik.

De afgelopen jaren kwamen er veel argumenten bovendrijven waarbij het therapeutisch gebruik van drugs als verantwoording voor de legalisatie ervan naar voor werd gebracht. Meestal ging het dan om cannabis, maar ook onder andere MDMA werd vernoemd. Het belang van de lijst met ziektes die genezen, gecontroleerd of verzacht worden door deze drugs, stijgt nog elke dag. Het ligt voor de hand dat deze onderzoeken belangrijk zijn, maar twee punten mogen we niet uit het oog verliezen: zijn de effecten echt, en te tweede, zijn ze voldoende om tot het besluit te komen dat we drugs gebruiken omdat we ziek zijn?

Ondanks het feit dat alle drugs therapeutische toepassingen kennen en dat bijna alle farmaceutische bedrijven en elk gezondheidsbeleid ze gebruikt, blijkt dat het medisch argument ons niet zal helpen om onze medicijnen legaal te gebruiken. Morfine vermindert pijn, maar we mogen deze pijn niet gebruiken als excuus om bepaalde middelen legaal te gebruiken voor doeleinden die we zelf kiezen.

Ik put moed uit het feit dat een aantal belangrijke politici en beleidsmakers van het internationaal drugbeleid begrijpen dat het systeem dringend moet veranderen en met dat doel onze argumenten nauwkeurig onderzoeken. Tot nu toe zijn die argumenten blijkbaar onvoldoende overtuigend gebleken om enige verandering van betekenis op gang te brengen. Deze mensen steunen onze zienswijze dus in elk geval niet op een efficiënte manier. Dit kan verschillende oorzaken hebben.

Misschien is er nog niet genoeg ‘sociale verdraagzaamheid’ om het verantwoordelijk gebruik van drugs te aanvaarden.

Misschien is er een probleem met het feit dat de negatieve facetten van elke drug bekend zijn.

Misschien is er een probleem met het idee dat je ziek moet zijn voor je drugs therapeutisch kan of mag gebruiken.

We kunnen niet anders dan steun en aanvaarding te zoeken bij een groter deel van de publieke opinie, buiten de bekende minderheidsgroepen die direct betrokken zijn bij de zaak.

We zijn slechts een minderheid in het open publieke debat waar burgers vechten voor hun rechten. Als beweging zijn we erg verdeeld.

Van ons wordt verwacht dat we verstandiger en nuchterder zijn dan andere partijen.

Het is nog niet duidelijk of het gevecht voor het wettelijke recht om om het even welk middel te gebruiken, op zich gerechtvaardigd is, of dat dit enkel gerechtvaardigd zou zijn voor een bijzonder effectief medicijn.

Wij vragen om erkend te worden als mensen met vrienden en familie die studeren, werken en deelnemen aan de maatschappij, terwijl we onze eigen favoriete ‘soma’ gebruiken. Dit is een fundamenteel en bijzonder belangrijk basismensenrecht in de 21ste eeuw.

Als we te enthousiast gebruik maken van alle mogelijke argumenten en ons, zogezegd op dun ijs begeven, ook al worden onze standpunten snel ondersteund door waarneembare trends, zal kritiek ons deel zijn en worden we al gauw opzij geschoven en worden we “die jongens met hun levendige fantasie, die naar gewoonte met interessante theorieën opdraven en die zichzelf opblazen als je ze wat meer ruimte geeft.”

Al jaren beweren alle partijen dat ze de anti-verbodsargumenten uitvoerig hebben onderzocht, maar als puntje bij paaltje komt, zijn er maar één of twee organisaties die de conclusies van dit onderzoek volledig toepassen. Als we willen dat men naar ons luistert, moeten we prioritair de argumenten voor en tegen analyseren met de beste vakspecialisten.

Ik wil graag besluiten met de volgende twee aandachtspunten:

1. – Het belang van het aanvaarden en ontwikkelen van het concept ‘Recreatief’:

Het belang van genieten in de 21ste eeuw is fundamenteel. Maar dit onderwerp wordt angstvallig vermeden, blijkbaar als een vorm van schaamte over hedonisme en een uiting van de politiek correcte overtuiging dat persoonlijk handelen altijd ten dienste moet staan van de maatschappij in haar geheel. Anders dan in het verleden zou er vandaag meer respect en aandacht moeten zijn voor dat deel van een mensenleven waarin de mens geniet. Tegen het einde van deze eeuw zou dit wel eens het belangrijkste deel van een mensenleven kunnen worden.

Ontspannen en genieten zijn belangrijke waarden geworden in een maatschappij waarin steeds minder energie wordt besteed aan overleven. Arbeid en economie worden makkelijker door automatisering terwijl media en massacommunicatie een ongekende revolutie doormaken. Door de ecologische grenzen zullen we minder kunnen teren op de aanwezige natuurlijke bronnen en grenzen moeten stellen aan onze liberale visie op ambitie en materialisme, terwijl we ondertussen blijven werken aan een beter sociaal evenwicht.

Enkel de erkenning van het individuele genieten kan leiden naar echte vrijheid van handelen en een alternatief vormen voor de verplichte deelname aan het op massaconsumptie gebaseerde maatschappijmodel.

2.- De toepasbaarheid en de waarde van onze argumenten zal meer dan ooit getest worden nu de VN gekozen heeft voor een verstrenging van het verbodsbeleid, o.a. met een nakend verbod op nieuwe middelen. Voor ons wordt dit een uitdagende periode want een hardvochtig beleid eindigt meestal met de cynische stellingname waarin beslissingen niet meer serieus genomen worden. Daarom moet onze tegenaanval steunen op de stevigheid van onze beste argumenten.

Door: Jorge Roque (met de hulp van Peter Webster)