ENCOD BULLETIN 72

We leven in een tijd waarin drugs gemaakt in westerse landen toegelaten zijn, terwijl drugs afkomstig van niet-westerse landen verboden zijn. Alcohol wordt overal ter wereld als een prima drug aangeprezen en reclame en marketing voor tabak doet iedereen nog altijd vergeten dat longkanker nog steeds de belangrijkste oorzaak is van druggerelateerde overlijdens.

Gezondheid heeft nooit een rol gespeeld bij het drugbeleid. Westerse landen zijn erin geslaagd een globale drugwetgeving door te drukken die alleen hun eigen drugs legaliteit geeft en drugs van andere culturen verbiedt. De westerse drug alcohol veroorzaakte echte rampen in de VS door lokale gemeenschappen gewoon te vernietigen met ‘vuurwater’. Velen werden verslaafd en bleven de hele dag door drinken, maar de overheid besliste nooit om deze drug te verbieden of te controleren. Anderhalve eeuw geleden vochten de Britten in 2 opiumoorlogen om China te verplichten opium te gebruiken van hun kolonies in India.

Vandaag zijn drugs verboden in uitvoering van de economische wetmatigheid waarbij je de prijs kan verhogen als je bevoorrading beperkt. Criminele organisaties weten heel goed hoe ze hier hun voordeel mee kunnen doen.

Deze maand kregen we het nieuws dat verschillende westerse landen bezwaren hadden tegen het voorstel van de Boliviaanse regering om het verbod op het traditionele cocabladgebruik op te heffen. Deze landen zijn bang dat er geen reden meer zal zijn om nog cocavelden uit te roeien als Bolivianen officieel de toestemming krijgen om cocabladeren te kauwen. Maar waarom vervolgen ze niet de fabrikanten van chemicaliën, zoals kaliumpermanganaat of andere stoffen essentieel om cocaïne uit cocabladeren te winnen? Deze fabrieken staan meestal in de westerse wereld en mogen geen geld verliezen of werkloosheid veroorzaken.

De aanval op het cocablad is een daad van racisme en minachting voor culturele tradities, overtuigingen en religie. Westerse landen zouden dit begrijpen als hun wijngaarden en tabaksvelden besproeid zouden worden door buitenlandse sproeivliegtuigen.

Toen het drugverbod werd ingevoerd leek dit beleid gericht op het controleren van de criminele geesten. Maar zolang er vraag is, zal er aanbod komen en zodra het verbod verschijnt, zullen enkele gladde jongens de situatie analyseren en een manier vinden om hun slag te slaan.

Westerse landen stellen zich vandaag voor als slachtoffers van drugproducerende landen en drugdealers die toch over de muur geraakt zijn en drugs verkopen aan onschuldige mensen. Maar de waarheid zit anders in elkaar.

De VN-conventies zijn een creatie van de westerse landen. Ze zijn verantwoordelijk voor het feit dat drugproducerende landen de mensenrechten van hun burgers schenden, onder druk van westerse landen omdat ze niet genoeg doen om de drugexport te stoppen. Zij zijn verantwoordelijk voor de “culture genocide”, de pogingen om de duizendjarige cocablad cultuur te vernietigen door mensen te laten geloven dat het makkelijker is een oeroude Zuid-Amerikaanse cultuur te vervolgen dan de Euro-Amerikaanse bedrijven geld te laten verliezen.

Misschien is het tijd voor ons activisten om op te houden met het vechten voor een bepaalde drug en te vechten vor een “Nieuwe Drug Cultuur”. We kunnen lid worden van een nieuwe stam die een minderheid zal zijn in de wereld, maar die bestaat in alle landen op deze planeet, een stam niet verbonden door religieuze of economische belangen, maar een stam gedreven door de cultuur van idealisme en zeker anders dan de meerderheid, maar een stam die gelooft in zijn eigen levenswijze en bereid is ervoor te vechten.

Door Jorge Roque